Arde

Camiñabamos amodiño para non esbarar. Eu ía diante, ti ías detrás. Arredor verdor constante pola beiriña do camiño. Coidado! Vai amodo! que podes caer no río! Moitas risas nos paraxes, moita ansia, moita fame. Naquelas cascadas grandes, somentes se respira ar. O ar daquelas árbores que ruxían sin cesar. Mirabamos  entre as fragas pra atopar algun bimbio… e en troques de bimbios atopabamos algun becho raro ou algunha planta nova. Moito musgo e humidade. Moita auga e claridade. Moitos ecos de sorrisos. Moita sensibilidade. 

Agora, dende a casiña, escoito chorar á terra. As bágoas enchen o río e o río morre de pena. As fragas corren perigo, os homes non son quen de consolalas. A ignorancia dos que mandan é moi grande e moi barata. Mais nós que somos eiquí? Somos xente, somos donos. Donos da terra que amamos e que outros,…os mais tolos desprestixian cada ano. As bágoas que botamos, non poden dete-lo lume mais acenden as muxicas de tódolos corazones.  Son tempos de cambios, son tempos escuros.  Loitemos amigos. Loitemos seguros…Hoxe o mellor sonido, sería o bosque das fragas pero moi ao meu pesar xa só se escoitan bágoas.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s