Sentir o sangue

“Que sabemos nós que non saiban as pedras, a xeada e o sol ou os surcos do son. Verbas do luar, bicos dende o alén. E os susurros das mouras despiden o serán.”

Tiñan cadansúa copa de viño a carón dunha perna. Con moito xeito para non mancar o instrumento. Estaban quedos, tranquilos. Pra comenzar encheron o momento cun ritual de olores, de queimas, de velas, de luces. Ambientaron a escea coma aqueles que lle dan moita importancia a unha cousa. Coma os ancestros. Todo facía presaxiar que nos podiamos relaxar un pouco e disfrutar.

Todas as verbas en galego eran doces. Eran pequenas poesías na boca dun anxiño. Acompasadas polo retumbar do coiro, a melodía dunha frauta traveseira que semellaba moitas veces un paxaro e un arpa que era unha porta de viaxe no tempo. A un tempo pasado no que nos gusta pechar os ollos e recordar quen somos. A eles sumaban caracter e personalidade a zanfoña, a guitarra acústica e outra instrumentación. Algunha tan bonita como descoñecida:

Asia Kindred Moore : Celtic harp, voice, crickets. 
Georg “Xurxo” Börner : Nyckelharpa, viola, shaker, voice. 
Erik Heimansberg : Flute, bodhrán, voice. 
Pablo C. Ursusson : Composition, classical guitar, hurdy-gurdy, square drum, shaker, bells, voice. 
[Jorge Olsson de Abreu : always inspiration from the Otherworld.]

Sangre de Muérdago

Daba igual quen fosen ou donde vivisen porque o son que estaban a facer era ‘da casa’. E o mellor de todo é que vaian espallando ese son por todo o mundo.  Pra todos aqueles que non saben o que está a dicir, pero ao mesmo tempo sí saben o que está a significar.

Longa noite de pedra, cantou Pablo nas verbas de Celso Emilio. E deixou escorregar unha bágoa pola fazula cando presentou a canción dos ‘Meus amigos’. Un galego coa ‘morriña de Castro’ e unha sensibilidade pra dar e pra tomar. Todo o tempo transcorreu nunha atmósfera, limpia, bonita… arrecendía a vida, a musgo e auga. E tiven intres con sensación de unidade, de emoción e de colectividade. Como diría Oliver Sacks:

oliver

Graciñas rapaces, foi algo impresionante para rematar un domingo. Pra sorrir á vida e marchar relaxadiños e ledos a casa.

Danke Leute. Es war wunderschön so einen Sonntag zu beenden. Perfekt um an das Leben zu lächeln und entspannt nach Hause zu gehen.

 

 

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s